Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Να κλαίτε κάπου κάπου, γιατί πρέπει να ξέρετε πως μαζί με τα δάκρυα...

... κατρακυλούν και φεύγουν από μέσα μας, η λύπη, η στενοχώρια, το άγχος, το μίσος και η χολή...!
Η τελευταία διαδρομή.
Αφήγηση οδηγού ταξί από την Νέα Υόρκη...!
Μετάφραση: Δανάη Πετροπούλου

Μόλις έφτασα στην διεύθυνση, πάτησα την κόρνα του αυτοκινήτου μου. Περίμενα μερικά λεπτά και κόρναρα ξανά. Ήταν η τελευταία κούρσα της βάρδιάς μου, οπότε σκέφτηκα να συνεχίσω να οδηγώ. Αντί να συνεχίσω όμως, σταμάτησα, περπάτησα έως την πόρτα και χτύπησα.
    "Μισό λεπτό", απάντησε μια αδύναμη, ηλικιωμένη φωνή. Ακουγόταν σαν να σέρνει κάτι στο πάτωμα.  Μετά από μια μικρή παύση, η πόρτα άνοιξε και μπροστά μου στάθηκε μια γυναίκα γύρω στα 90. Φορούσε ένα φόρεμα και ένα καπέλο με πέπλο, έμοιαζε με χαρακτήρα από ταινία του 1940. Είχε δίπλα της μια μικρή τσάντα από νάιλον. Το σπίτι έμοιαζε εγκαταλειμμένο. Όλα τα έπιπλα ήταν καλυμμένα με σεντόνια. Δεν υπήρχαν πουθενά ρολόγια, διακοσμητικά και γενικώς αντικείμενα. Σε μια γωνία υπήρχε ένα χαρτονένιο κουτί γεμάτο παλιές φωτογραφίες και γυαλικά.
    "Θα μπορούσες να πας την τσάντα μου στο αυτοκίνητο;" είπε. Πήρα την τσάντα και την πήγα μέχρι το ταξί, έπειτα γύρισα για να τη βοηθήσω. Πιάστηκε από το χέρι μου και πήγαμε σιγά σιγά προς το ταξί. Με ευχαριστούσε διαρκώς για την καλοσύνη μου. «Δεν κάνει τίποτα» της είπα. «Προσπαθώ απλώς να συμπεριφέρομαι στους επιβάτες μου, όπως θα ήθελα να συμπεριφέρονται στην μητέρα μου» συνέχισα,  «Είσαι τόσο καλό παιδί» είπε.
    Όταν μπήκαμε στο ταξί, μου έδωσε μια διεύθυνση και με ρώτησε αν θα μπορούσαμε να πάμε μέσω του κέντρου της πόλης. Της είπα πως δεν ήταν η γρηγορότερη διαδρομή αλλά μου απάντησε πως δεν έχει πρόβλημα. «Δεν βιάζομαι, η διεύθυνση που σας έδωσα, είναι η διεύθυνση ενός ασύλου», κοίταξα στον καθρέφτη και είδα πως τα μάτια της άστραφταν και πως ήταν έτοιμη να κλάψει, «έχω χάσει όλη μου την οικογένεια», συνέχισε με μια γλυκιά και κουρασμένη φωνή. «Ο γιατρός μου, μου είπε πως δεν μου έχει μείνει πολύς χρόνος». Ακούγοντάς την έκλεισα διακριτικά το ταξίμετρο.
    «Ποια διαδρομή θα θέλατε να ακολουθήσω;» την ρώτησα. Για τις επόμενες δύο ώρες οδηγούσαμε μέσα στην πόλη. Μου έδειξε το κτήριο που εργαζόταν κάποτε, μου έδειξε το σπίτι που εκείνη και ο σύζυγός της έμεναν όσο ήταν νιόπαντροι, σταματήσαμε μπροστά από ένα κατάστημα επίπλων που παλιότερα ήταν αίθουσα χορού και πήγαινε όσο ήταν νέα. Πολλές φορές μου ζήτησε να επιβραδύνω μπροστά από κάποιο κτήριο ή κάποια γωνία ενώ εκείνη κοιτούσε μέσα από το σκοτάδι, χωρίς να λέει κουβέντα.
    Καθώς η πρώτη αχτίδα του ήλιου γεννιόταν από τον ορίζοντα, μου είπε απότομα «Κουράστηκα, ας πάμε τώρα». Οδηγούσαμε στη σιωπή. Όταν φτάσαμε είδαμε μπροστά μας ένα χαμηλό κτήριο, σαν μικρό αναρρωτήριο, με ένα δρομάκι που περνούσε από μια στοά. Δύο νοσηλευτές βγήκαν έξω, και ήρθαν προς το μέρος μας. Ήταν σχολαστικοί και παρακολουθούσαν την κάθε τους κίνηση. Υπέθεσα πως την περίμεναν.
    Άνοιξα το πορτμπαγκάζ και πήγα την τσάντα της μέχρι την πόρτα. Όταν έφτασα, η γυναίκα είχε ήδη καθίσει σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. «Πόσο σας οφείλω;» με ρώτησε. «Τίποτα» της απάντησα. Μου είπε πως δουλεύω για να βγάλω λεφτά, και της απάντησα πως υπάρχουν και άλλοι πελάτες. Σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ, έσκυψα και την αγκάλιασα. Με κράτησε σφιχτά και μου είπε πως της έδωσα μια μεγάλη χαρά, «Σε ευχαριστώ» μου είπε. Έσφιξα το χέρι της και έφυγα μέσα στο αμυδρό πρωινό φως.
    Πίσω μου έκλεισε μια πόρτα, η πόρτα μιας ζωής. Δεν πήρα άλλους επιβάτες εκείνη την μέρα, οδηγούσα χωρίς προορισμό βυθισμένος στις σκέψεις μου. Για το υπόλοιπο της μέρα δεν μπορούσα καν να μιλήσω.    Σκεφτόμουν πόσο εύκολα θα μπορούσε να έχει πετύχει έναν νευρικό οδηγό, ή κάποιον που θα βιαζόταν να τελειώσει την βάρδιά του. Τι θα συνέβαινε αν είχα αρνηθεί την κούρσα ή αν είχα κορνάρει άλλη μια φορά και είχα φύγει. Κάνοντας μια φευγαλέα αναδρομή, συνειδητοποίησα πως αυτή η κούρσα ήταν ότι πιο σημαντικό είχα κάνει στη ζωή μου. Είμαστε προγραμματισμένοι να πιστεύουμε πως οι ζωές μας περιστρέφονται γύρω από τις μεγάλες μας στιγμές. Οι μεγαλύτερες στιγμές μας όμως, συνήθως έρχονται όταν δεν τις περιμένουμε.
-Οδηγός ταξί, Νέα Υόρκη.
....................................................
 

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Χρόνια Πολλά Πατέρα!

Ημέρα του πατέρα σήμερα!
Αντιγράφω...
Χρόνια Πολλά στον άνεργο, διαλυμένο πατέρα που ξυπνάει τα παιδιά του μ΄ ένα πλατύ χαμόγελο.
Χρόνια πολλά στους πατεράδες, που σε πείσμα των καιρών κρατούν ανοιχτές τις φτερούγες τους πάνω από τα βλαστάρια τους , ως την τελευταία τους στιγμή.
Χρόνια Πολλά στους πατεράδες με την "γυναικεία" ευαισθησία, που αν χρειαστεί δίνουν και τη ζωή τους για τα παιδιά τους.
Χρόνια Πολλά στον μπαμπά που αλλάζει τρυφερά την πάνα του μωρού του στο πάρκο.
Χρόνια Πολλά στον πατέρα που αμόρφωτος αυτός, χαρίζει βιβλία στα παιδιά του.
Χρόνια Πολλά στον πατέρα που δεν ξεχωρίζει τ΄αγόρια από τα κορίτσια του και παρέχει σε όλα τα ίδια εφόδια.
Χρόνια Πολλά στον πατέρα που δεν διατάζει, δεν επιβάλει την άποψη του, απλά δείχνει τον δρόμο.
Χρόνια Πολλά στον πατέρα που αφού σου έχει μάθει το σωστό σ΄αφήνει να κάνεις λάθη και να μάθεις από αυτά.
Χρόνια Πολλά στον πατέρα που κάνει τρεις δουλειές για να μορφώσει τα παιδιά του.
Χρόνια Πολλά στον άνεργο, διαλυμένο πατέρα που ξυπνάει τα παιδιά του μ΄ ένα πλατύ χαμόγελο.
Χρόνια πολλά στον πατέρα που είναι πάντα εκεί, για να κουρνιάσεις σαν πληγωμένο πουλί στην αγκαλιά του.
Χρόνια Πολλά στον πατέρα που νοιώθει παιδιά του τα παιδιά όλου του κόσμου...
https://www.facebook.com/niki.vikou
 


Αλλάζω μόνο την ημερομηνία...
Θα έλεγα χρόνια πολλά στον μπαμπά μου, που ήταν όλα αυτά, τον έχασα όμως το 1986 και μου λείπει αφάνταστα κι ας έχω ασπρίσει από καιρό...!


Αφιερωμένο εξαιρετικά το τραγούδι που με έχει στοιχειώσει από τον Σεπτέμβρη του 1999..!
https://youtu.be/6447h97fcik

......................................................

http://bit.ly/1H6mHem 


Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Ολοκληρώθηκε η Πρώτη Εκπαιδευτική Ημερίδα με θέμα: Το παιδί ως Επιβάτης!

Με πολύ μεγάλη επιτυχία και συμμετοχή, πραγματοποιήθηκε η Πρώτη Εκπαιδευτική Ημερίδα με θέμα: Το παιδί ως Επιβάτης η οποία διοργανώθηκε από  την Συντονιστική Επιτροπή Σωματείων Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής Αττικής σε συνεργασία με την Περιφέρεια Αττικής και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Η ημερίδα είναι η πρώτη από τις τέσσερεις που θα πραγματοποιηθούν, στο δρόμο για το 1ο Διεθνές Διεπιστημονικό Συνέδριο που θα γίνει στην Αθήνα τον Μάϊο του 2016  με το ομώνυμο θέμα.
Στο κατάμεστο αμφιθέατρο της Κεντρικής υπηρεσίας μεταφορών του κεντρικού τομέα και στα παράλληλα εργαστήρια που οργανώθηκαν στην αίθουσα ΙΙ, ολοκληρώθηκε η πρώτη προσέγγιση του κεφαλαιώδες  ζητήματος, της μεταφοράς των παιδιών με οχήματα.
Την ημερίδα άνοιξε ο κος Ανδρέας Θεολόγου εκ μέρους της Αντιπεριφεριάρχισσας του Κεντρικού τομέα Κας Κυπριανίδου δίνοντας το περίγραμμα της σημερινής κατάστασης, σε σχέση με την μεταφορά των μαθητών.
Από την Περιφέρεια Αττικής ο εντεταλμένος σύμβουλος για την Οδική Ασφάλεια κος Αντώνης Γάκης, έθεσε τις προτεραιότητες και τις πρωτοβουλίες της περιφέρειας στο φλέγον ζήτημα της οδικής ασφάλειας.
Οι ομιλίες και οι τοποθετήσεις των εισηγητών, ήταν εξαιρετικές ανεβάζοντας τον πήχη για το συνέδριο, σε πολύ υψηλό επίπεδο.
Ο Dr Αστέριος Τέρπου. Χειρουργός Γυναικολόγος Μαιευτήρας. Διδάκτωρ Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, έθεσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το θέμα: Εγκυμοσύνη και Οδική Ασφάλεια.
Η Dr Αλεξάνδρα Σολδάτου. Επίκουρος Καθηγήτρια Παιδιατρικής, Β' Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσοκομείο Παίδων Π. & Α. Κυριακού ανάπτυξε το θέμα: Οι σύγχρονες  τάσεις και προσεγγίσεις για την ασφάλεια των παιδιών ως επιβάτες.
Ο Νίκος Ηλιού. Καθηγητής Π.Θ. Διευθυντής Εργ. Οδοποιίας & Οδικής Ασφάλειας. Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Συντονιστής του Παρατηρητηρίου Οδικής Ασφάλειας του ΤΕΕ, αναφέρθηκε διεξοδικά για την  Οδική Ασφάλεια στην Παιδική Ηλικία.
Ο Διονύσης Γιάλας. Executive manager Bebejou, ανάπτυξε τις: Βασικές προδιαγραφές και τεχνικές συγκράτησης παιδιών στα οχήματα.
Ο Άρης Ζωγράφος. Εκπαιδευτής Οδήγησης & Κυκλοφοριακής Αγωγής. Ερευνητής Παν. Πατρών Τμ. Τεχνικής των Μεταφορών,  ολοκλήρωσε τις παρουσιάσεις με μία ριζοσπαστική πρόταση σε σχέση με: Τα Κέντρα Εκπαίδευσης Οδικής Ασφάλειας και την ένταξη των Παιδιών στην Κοινωνία της Κυκλοφορίας.
Μετά την ολοκλήρωση των εισηγήσεων και των αξιόλογων τοποθετήσεων, ακολούθησε η πρακτική εφαρμογή στα παράλληλα εργαστήρια που είχε δημιουργήσει η  Cybex για τα μέσα συγκράτησης.
To WorkShop περιελάμβανε: Την επιλογή παιδικού καθίσματος, την σωστή τοποθέτηση και τις προβλεπόμενες αγκυρώσεις, τους ελέγχους, και τις προδιαγραφές ασφαλείας.


Αίθουσα ΙΙ

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Εκπαιδευτική Ημερίδα στο ΥΜΕ

Εκπαιδευτική Ημερίδα με τίτλο:  Παιδικά καθίσματα: Προβληματισμοί – Προτάσεις – Πρακτικές Εφαρμογές.
Μετά από τις δράσεις της Σ.Ε.Σ.Ε.Ο.Α.  οι οποίες έλαβαν χώρα την εβδομάδα οδικής ασφάλειας 4-10 Μαΐου, αξιολογήθηκαν τα  ευρήματα από τον έλεγχο και την χρήση των παιδικών καθισμάτων, τα οποία έλεγξαν οι Εκπαιδευτές Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής. Διαπιστώθηκε ότι υπάρχει γνωστικό κενό, και άμεση ανάγκη κάλυψης όλων σχεδόν των θεμάτων, που αφορούν τα μέσα συγκράτησης των επιβατών οχημάτων.  Στην ευρεία σύσκεψη που ακολουθήσε αποφασίστηκε να διοργανωθεί το 1ο  Διεπιστημονικό Συνέδριο με θέμα τα Μέσα Συγκράτησης Επιβατών στα Οχήματα, που θα γίνει στην Αθήνα την Άνοιξη του 2016.
Η Συντονιστική Επιτροπή Εκπαιδευτών Αττικής (
www.seseoa.gr), σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (www.uth.gr ) και την Περιφέρεια Αττικής,  (www.patt.gov.gr) έχουν αποφασίσει να στηρίξουν με στοχευμένες δράσεις και ενημερώσεις στην πορεία για το 1ο Διεπιστημονικό Συνέδριο με θέμα τα Μέσα Συγκράτησης Επιβατών στα Οχήματα, που θα γίνει στην Αθήνα την Άνοιξη του 2016. Στο πλαίσιο αυτό διοργανώνουν την πρώτη, από τις τρείς, Εκπαιδευτική Ημερίδα με τίτλο:  Παιδικά καθίσματα: Προβληματισμοί – Προτάσεις – Πρακτικές Εφαρμογές.
Η ημερίδα θα γίνει το Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015, 10:00 – 16:00, στο Αμφιθέατρο της Κεντρικής Υπηρεσίας Μεταφορών (Μεσογείων 156).
Φόρμα Συμμετοχής για την Ημερίδα:
B