Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστο...!

"Τo πάθημα πρέπει να σου γίνεται μάθημα στη ζωή", έλεγε ο παππούς μου ο Άρης.
Αν με ρωτήσεις τι είναι αυτό που έμαθες, που ξέρεις πιο καλά απ’ όλα, ένα θα σου πω: "Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος".
Αυτό έμαθα!
Σ’ όλα τ’ άλλα μπορεί να είμαι αδαής και άσχετος,  αυτό το ‘χω βιώσει στο πετσί μου, το ξέρω πολύ καλά...!



ΤΟ "κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό" που ‘λεγε ο άλλος παππούς μου, ο Κώστας, είναι σε γενικές γραμμές σωστό. Αρκεί εκείνος /εκείνοι που θα βοηθήσεις χωρίς ανταλλάγματα να μη σε γνωρίζουν, να μην έχουν καμία δυνατότητα να σε προσεγγίσουν, να μην έχεις μαζί τους κανενός είδους επαφές, κολλητιλίκια και συναλλαγές. Σύμφωνα με μια θεωρία, υπάρχει μια συμπαντική αρμονία-ισορροπία και όταν κάπου κάνεις ένα καλό, το εισπράττεις στη ζωή σου από αλλού. Απ’ το Σύμπαν, απ’ τον Θεό, ποτέ από εκείνον/ους που βοήθησες.


ΣΥΝΗΘΩΣ βοηθάμε άτομα που έχουν ανάγκη ή προσποιούνται πως έχουν ανάγκη. Στη δεύτερη περίπτωση μικρό το πρόβλημα· έπεσες σε απατεώνα -ας πρόσεχες! Τώρα να το λουστείς. Εδώ μιλάμε για κάποιον που είναι στη δύσκολη, του βρίσκεις δουλειά, του δίνεις λεφτά αγύριστα -όχι δανεικά-, τον σώζεις απ’ τη φυλακή, τον βάζεις σπίτι σου, του στέκεσαι συναισθηματικά, τον στηρίζεις ψυχολογικά. Επειδή τον αγαπάς, τον θεωρείς δικό σου άνθρωπο, φίλο σου και «ο φίλος τω φίλω εν κινδύνοις γιγνώσκει». Του στάθηκες γιατί είσαι έτσι εσύ, λαρτζ.

Ε, λοιπόν, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο πως αυτός ο τύπος ο ευεργετημένος κάποια στιγμή θα γίνει ορκισμένος εχθρός σου. Θα θέλει την εξόντωσή σου, τον θάνατό σου. Ποιος είναι ο λόγος; Κι αυτό το ‘μαθα καλά. Συνήθως βοηθάμε ανθρώπους πολύ κατώτερούς μας. Οχι οικονομικά και κοινωνικά, αλλά κυρίως πνευματικά, ηθικά και συναισθηματικά. Οσο περισσότερα προσφέρεις απ’ το περίσσευμα ή το υστέρημά σου σε κάποιον που δεν το αξίζει, τόσο του γιγαντώνεις μέσα του το σύμπλεγμα κατωτερότητας και τον θυμώνεις.

ΤΟΝ βάζεις σ’ ένα τρυπάκι να συγκρίνει τον τσακισμένο του εαυτό, τον ερειπωμένο του συναισθηματικό κόσμο μαζί σου. Αν ήταν εκείνος στη θέση σου, δεν θα σου ‘δινε τίποτα απολύτως. Ούτε ένα ποτήρι νερό να πιεις, γιατί δεν έχει δώσει ποτέ κάτι δικό του σε κάποιον. Δεν είναι το θέμα του το οικονομικό, αλλά το έλλειμμά του το ψυχικό, που τον κάνει συναισθηματικά μισερό και κομπλεξικό. Δεν μπορεί να ανεχθεί κάποιον που τον βοηθάει, τον ξελασπώνει, του προσφέρει ανιδιοτελώς. Ούτε να του προσφέρει μια θέση, μια δουλειά, που δεν του αξίζει. Φρικάρει! Αντί να τον ευγνωμονεί, αρχίζει να τον φθονεί -κι είναι άλλο η ζήλια κι άλλο ο φθόνος. Αυτός προκαλεί το μίσος.

ΟΣΑ περισσότερα του δίνεις τόσο πιο πολύ τον εξαγριώνεις. Γιατί τον προσβάλλεις! Αυτή είναι η λέξη: τον προσβάλλεις. Νιώθει «υπό» και δεν πρόκειται να στο συγχωρέσει ποτέ αυτό. Εύχεται από μέσα του ν’ αρρωστήσεις, να πεθάνεις κάθε φορά που του κάνεις προαγωγή ή του δίνεις εκατό ευρώ. Και αν όλη του η λαθραία ζωή η κομπλεξαρισμένη έχει στηριχθεί μόνο σε ό,τι του προσφέρεις χωρίς να τ’ αξίζει εσύ, είναι βέβαιο: θα σου καρφώσει ένα μαχαίρι στην πλάτη στην πρώτη ευκαιρία που θα βρει.

"ΤΟ χέρι που σε ταΐζει ποτέ μην το δαγκώσεις". Ηξερε πολλά τέτοια κι έλεγε η γιαγιά μου. Με τον ευεργετηθένα συμβαίνει πάντα το αντίθετο. Μπορεί να τον ταΐζεις δέκα χρόνια και να σου γλείφει μετά το χέρι, όμως κάποια στιγμή θα στο δαγκώσει. Ο υποτακτικός, ο κόλακας, ο αυλικός, ο παραγιός, όποιος επιβιώνει μια ζωή στη δούλεψή σου ή ζει στη σκιά σου, ποτέ δεν θα σου είναι αληθινά ευγνώμων. Αν έχεις απέναντί του μια συμπεριφορά δουλική, να ξέρεις πως μέσα του βράζει και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία γι’ αυτή την ανομολόγητη μειονεξία που νιώθει, να σ’ εκδικηθεί.

ΤΟΥΣ έχω σπουδάσει… Από δύο φράσεις-κλειδιά μπορείς να διακρίνεις ότι ο συμπλεγματικός ευεργετηθείς ασφυκτιά μες στην αγκαλιά που -σου ζήτησε να- του προσφέρεις. Στα καλά καθούμενα εξοργίζεται, γιατί θεωρεί πως οι άλλοι τον «προσβάλλουν» και τον «απαξιώνουν». Δεν μπορεί να αποδεχθεί τη ζεστασιά το ψυγείο. Κι είναι μάταιο να προσπαθήσεις να ζεστάνεις το παγωμένο του συναίσθημα. Ο αχάριστος, εκείνος που τον ευεργέτη του τον μισεί, έχει μια μπάσταρδη φύση, μισερή. Οποιος ξεγελαστεί και τον βοηθήσει, τον φθονεί. Αν θες να έχεις ορκισμένους εχθρούς, εύκολο είναι· μάζεψε γύρω σου τους αχρει(α)στους για να νιώθεις ασφαλής, ευεργέτησε τους αχάριστους και κάνε καλό στους κομπλεξικούς…

Για σένα το γράφω!

(Κάθε συμπλεγματικός πιστεύει ότι αναφέρεσαι σ’ αυτόν.)


ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Άγιε Βασίλη... με ποιους είσαι;

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΖΟΥΝ ΤΟ ΨΩΜΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ...ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΤΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ!

Του Χρήστου Κάτσικα
Άγιε Βασίλη... με ποιους είσαι;
 
«Δεν έχουμε ανάγκη από καλούς Σαμαρείτες … το πρόβλημα είναι να πάψουν να υπάρχουν ληστές».
Μπέρναρ Σω
Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία της ετήσιας έκθεσης της Unisef. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά γεννιούνται με μια μπάλα κανονιού δεμένη στα πόδια...
  Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά σε όλο τον κόσμο χάνουν την παιδικότητά τους εξαιτίας της φτώχειας και της ένδειας και γίνονται ευάλωτα στην εκμετάλλευση, την κακοποίηση, τις διακρίσεις και τον στιγματισμό. Το ένα στα τρία παιδιά στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι καχεκτικά (σχεδόν 200 εκατομμύρια παιδιά) και πάνω από 500 εκατομμύρια παιδιά στις αναπτυσσόμενες χώρες αγωνίζονται να επιβιώσουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα.
Αυτά είναι μόνο μερικά «στιγμιότυπα» από το παζλ των «χρόνων της χαμένης αθωότητας», σε μια κοινωνία που για τα πιο αδύναμα μέλη της «λειτουργεί» ως «βιομηχανία» παραγκωνισμένων ανθρώπων που πριν ακόμη κοπεί η κορδέλα των εγκαινίων της παιδικής τους ηλικίας ζωντανεύουν της «γης τους κολασμένους» των παραμυθιών του Άντερσεν, του Ντίκενς, του Ουγκώ, του Μαλό...
  Τερατώδεις αριθμοί, μακρινοί και δραματικοί, τόσο όσο να λειτουργούν σαν εικόνες εξωπραγματικές, δηλαδή καθησυχαστικές, άρα απο-ενοχοποιητικές.



  Μοιάζει, αλήθεια, ο 21ος αιώνας, με τον οποίο αναδύεται η νέα χιλιετία, με τον 16ο αιώνα, έτσι όπως τον αναλύουν τα σχολικά  βιβλία και εύστοχα τον περιγράφει με δύο λέξεις ο Φερνάν Μπρωντέλ : «οι δύο δέκατοι έκτοι αιώνες»,  ο χρυσός αιώνας του αμύθητου πλούτου που  έφτανε  «καραβιές» στην Ευρώπη από τις «ανακαλύψεις των νέων χωρών» και ο «πέτρινος» αιώνας της φτώχειας που γέμιζε το φωτεινό Παρίσι με 20.000 ζητιάνους το «σωτήριον  έτος» 1587 !
 Και στην Ελλάδα μας; Α όλα κι όλα… Δεν μπορεί τώρα λίγες χιλιάδες σύγχρονοι Όλιβερ Τουίστ των δρόμων και των φαναριών τους ¬ οι περισσότεροι «εισαγόμενοι», όπως υποστήριξε πριν μερικά χρόνια κάποιος υφυπουργός της Παιδείας ¬ να αμαυρώσουν την εικόνα...Δεν μπορεί κάποιοι μαθητές που λιποθυμούν εν έτει 2011 στα σχολεία από ασιτία να χαλάσουν τη διακήρυξη της Υπουργού Παιδείας που έχει οδηγό της το σύνθημα "πρώτα ο μαθητής"... Δεν μπορεί 1.000.000 άνεργοι και απεγνωσμένοι να ταράξουν τον ύπνο της Τρόικας που ιδρώνει τη φανέλα για να σώσει τη χώρα …
   Κι αν ακόμη 75 χιλιάδες περίπου ανήλικοι¬ σύμφωνα με τα στοιχεία πρόσφατης έρευνας ¬ «ναρκοθετούν» τα χρόνια της αθωότητάς τους στις φάμπρικες της «αδήλωτης» εργασίας, ε, επιτέλους, ας γίνει γνωστό ότι υπάρχουν και νόμοι που το απαγορεύουν...
Και αφού οι νόμοι απαγορεύουν την παιδική εργασία, καλά κάνει και η Στατιστική μας Υπηρεσία που αποφεύγει να καταγράψει κάτι που απαγορεύεται να φαίνεται...
Φυσικά έτσι είναι...
  Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά... Στο κάτω - κάτω της γραφής ακόμη κι αν όλα τα παραπάνω ισχύουν, η χώρα μας βρίσκεται ψηλά στην κλίμακα της φιλανθρωπίας... Ίσως και γι’ αυτό το ελληνικό τμήμα της Unicef βρίσκεται στις πρώτες θέσεις από πλευράς εσόδων στην Ευρώπη.
  Νάσου πάλι μπροστά μας η ευημερία των αριθμών... Το λογιστικό πρόσωπο της φιλανθρωπίας προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα του τέρατος... Η φιλανθρωπία στην επαιτεία που μαλακώνει την καρδιά, αλλά δεν εξαλείφει τη ζητιανιά. Παρέλαση «στιγμιοτύπων» πόνου, έγχρωμα και θεαματικά, επιδιώκουν να προβάλλουν, στο «γόνιμο» έδαφος των Χριστουγέννων, τον Άγιο Βασίλη της υποκρισίας για να κρύψουν τον Ηρώδη του κέρδους. Έναν Άγιο Βασίλη με λαμπρά κουρέλια και ακίνδυνο, που πιστώνεται κάθε φορά να «είναι εντάξει», τις «άγιες μέρες» του Δεκεμβρίου, για να μπορεί να καλύπτει όλο τον υπόλοιπο χρόνο τους πραγματικούς υπεύθυνους για τους εκατομμύρια φτωχούς, άνεργους, άστεγους... 
Μάλιστα στις από άμβωνος ικεσίες έχουν προστεθεί οι φαρισαϊκές παραινέσεις τού «όλοι μαζί» όσων κανοναρχούν τον χορό του «καπιταλισμού της συμπόνιας». Την ίδια ώρα που δοξολογούν την κατεδάφιση του «σπάταλου» κοινωνικού κράτους, την ίδια στιγμή που θυμιατίζουν τον «κοινωνικό κανιβαλισμό», παραδίδουν μαθήματα φιλανθρωπίας και εθελοντισμού! Το δέντρο της ελεημοσύνης που προσπαθεί να αναπλάσει τη βιτρίνα του γέρικου σώματος της κοινωνίας των ανισοτήτων και να κρύψει το δάσος της εκμετάλλευσης. Καλοσύνη των «κερμάτων», δημόσια εκτεθειμένη, σε έγχρωμα σόου και δελτία ειδήσεων, πασχίζει να μεταθέσει τις ευθύνες για το εγγενές χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, τη φτώχεια, προβάλλοντάς τη σαν ατομική ευθύνη και όχι σαν προϊόν της πιο απάνθρωπης εκμετάλλευσης.
Από την άλλη προύχοντες και αρχικήρυκες της λιτότητας την ίδια στιγμή που περικόπτουν τις κοινωνικές παροχές, απολύουν χιλιάδες εργάτες, βυθίζουν στην πείνα και την εξαθλίωση ολόκληρες περιοχές, «κατασκευάζουν» πολέμους για να αυξήσουν τα κέρδη τους, αυτοί οι ίδιοι, επενδύουν στον ανθρώπινο πόνο ένα ψίχουλο από τα «καρβέλια της εκμετάλλευσης» εκατομμυρίων ανθρώπων. Ιεραπόστολοι του ελέους που κηρύσσουν την αποδοχή της φτώχειας για τους φτωχούς μοιράζοντας απλόχερα επαίνους στους επιχειρηματίες της φιλανθρωπίας.
  Ούτε τα «φιλανθρωπικά γκαλά-μπαζάρ» ούτε η ελεημοσύνη ούτε επίσης οι αγνές προθέσεις χιλιάδων εθελοντών, που δίνουν καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση των θυμάτων της κρίσης, μπορούν να αντικαταστήσουν ή να υποκαταστήσουν τις κοινωνικές λειτουργίες ακόμη κι ενός χρεωκοπημένου κράτους. Δεν μπορείς να χορτάσεις ένα εκατομμύριο στόματα με «κοινωνικά συσσίτια» ή «παντοπωλεία», αν δεν σπάσεις τα δεσμά της «δημοσιονομικής φυλακής», αν δεν ανατρέψεις τον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2012, που το σύνολο των εσόδων του θα το καταβροχθίσουν η «ξένη ακρίδα» και οι τράπεζες.
 Να το καταλάβουμε. Η μια πατρίδα μας ταξιδεύει στα ελβετικά σαλέ, παίρνει μίζες από τις Siemens, αγοράζει κάμερες που φωτογραφίζουν το λαό, έχει εφεύρει δεκάδες τρόπους για να θωρακίζει το «είναι» και το «αντέχειν» της από τον εσωτερικό εχθρό της. Η άλλη πατρίδα τρέχει για το μεροκάματα, ζει με 500 ευρώ, πεθαίνει στην ανεργία και στην αλλότρια εργασία, αναγκάζεται να πληρώνει τις θηλιές των τραπεζών που βλέπουν τα αμύθητα κέρδη τους να αυξάνονται.
  Αυτές οι δύο πατρίδες συγκρούονται. Άτυπα και φανερά.. Υπόγεια και στους δρόμους. Άλλοτε δυνατά κι άλλοτε αδύναμα. Αλλά συγκρούονται. Ο ένας κόσμος δεν έχει τίποτε κοινό με τον άλλον. Στη Ρώμη, το χειρότερο μαρτύριο ήταν όταν έδεναν ένα υγιές κορμί με ένα σαπισμένο ώσπου να σαπίσει και αυτό. Οφείλουμε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο γιατί αν συνηθίσουμε το κακό, θα του μοιάσουμε!
  Ε, λοιπόν να το καταλάβουν: η δική μας πατρίδα δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων! Η δική μας πατρίδα δεν είναι οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι της οικονομικής ολιγαρχίας και της τρόικας που κάνοντας την ανομία «νόμο», ψήφισαν και επικύρωσαν τους προσυμφωνημένους όρους των ξένων κηδεμόνων. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που το λίπος γουργουρίζει ακόμη και στη φωνή τους την ίδια στιγμή που ο γιατρός διέγνωσε υποσιτισμό των μαθητών μας. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που φέρνουν τα κοινωνικά δικαιώματα στο απόσπασμα, τη χώρα στη χρεοκοπία και το λαό στη νεοαποικιακή υποδούλωση και λεηλασία.
Με τα μάτια μόνιμα στραμμένα στους φτωχούς και τους ακάλεστους αυτού του κόσμου αξίζει να θυμάται κανείς αυτές τις μέρες και πάντα τα τραχιά λόγια των Αντόρνο - Χορκχάιμερ που ταιριάζουν σε όσους πιστεύουν στην αλλαγή της κοινωνίας και στην ανθρώπινη ελευθερία. «Εμείς οι εχθροί της φιλανθρωπίας δεν θέλουμε να ταυτίσουμε τον άνθρωπο με τη δυστυχία, που η ύπαρξή της είναι αίσχος για μας. Πολύ ευαίσθητοι στην αδυναμία μας δεν θα παραδεχθούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους».
http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=54046